vanavond

Vanochtend ben ik om half 10 wakker geworden, belachelijk vroeg natuurlijk als je pas om 3 uur in je bed lag. En al helemaal als je bedenkt dat ik een notoire uitslaper ben en 10 uur slaap op een dag normale nachtrust voor me is.
Nu zit ik achter de pc en moet ik nog 2,5 pagina aan mijn paper breien. Eigenlijk moet ik heel hysterisch gaan schreeuwen als vrouwen bij oprah en door mijn kamer heen dansen. Toch blijf ik heel rustig.

Hoe anders was dat toen ik naar Kaapstad vloog -hoewel ik toen op de 12 uur lang durende bijna helemaal niet heb geslapen- Bomvol energie stapte ik het vliegtuig uit de zon in. Bijna springend stond ik bij de bagageband waar mijn knal gele koffer maar op zich liet wachten. Toen hij eindelijk op het karretje lag wilde ik gaan rennen, maar ik bleef kalm. Die twee minuten lopen van de bagageband naar de schuifdeuren zijn misschien wel de meest euforische momenten geweest in mijn leven. De wetenschap dat je binnen nu en een paar ogenblikken je lief weer gaat zien maakt dat je bijna wilt huilen van geluk. En toen was hij daar, langer en mooier dan ik me hem kon herinneren.

Vanavond sta ik aan de andere kant. Deuren zullen open en dicht schuiven, allerlei mensen zullen er uit komen en mijn hart zal iedere keer een sprongetje maken. Hoe zenuwslopend en slecht voor de bloeddruk het ook zal zijn, ik kan niet wachten.

nederland o nederand

Heb ik vol goede moed van het weekend een nieuwe zomerjas gekocht, gaat het vandaag sneeuwen!

Op het dak van de IBB

Zondagavond hebben we officieel de lente ingeluid. Na een weekend opgesloten te hebben gezeten in de bieb, belde mayo precies op het juiste moment. Zodoende ben ik om een uur of 5 bij haar op het dak van de zon en wijn gaan genieten. We hebben ontdekt dat de krokusjes (woei bloemetjes!)op de ibb in vormen zijn gepland (een hart en ying/yang), betrapten we een vrijend stelletje op een ander dak en zij we erg dronken geworden.

De lente is prachtig. Nu bobby nog thuis en alles is weer goed :-)

Duizeling

Een ander beeld dan ik gewend ben verscheen, toen ik gisterochtend mijn ogen open deed. Mijn plafond draaide voor mijn ogen en snel deed ik ze weer dicht. Hopelijk zou het weg gaan. Dat deed het alleen niet en ik ben de halve dag ziek geweest. Ik kon wel opstaan en eten, maar niet van harte. De zoveelste nare bijkomstigheid van vrouw-zijn, naast die hysterische uitbraken van emotie eerder deze week...

Ik ben een chemisch fabriekje, wat er in gaat komt er anders uit. De formules en processen zijn onbekend en zitten goed opgeborgen, voor mij ook een raadsel.

Toch, iedere maand, vind hetzelfde plaats -als ik het toe laat tenminste- doet mijn lichaan wat ik wil en toch weer niet.

Het doet me pijn en toch heb ik het nodig. Want de golven van mijzelf zijn niet waard bereden te worden, als ze niet heftig zijn. Een unieke storm, dat ben ik.

Helaas moet ik haar bedaren, want leven ermee kan bijna niet.

De fratsen van mijn brein als drug.

Weet jij al wat je gaat doen op 1 november?

Nou ik wel! Vanochtend heb ik namelijk Take That kaartjes gescoord :)Jaaaaaaaaaa! Het duurt dan nog wel even, maar ik heb nu wel 8 maanden de tijd om oude cd's en videobanden uit de kast te rukken en vol nostalgie te gaan kijken. Ik word er nu al helemaal blij van :-)....