Vanochtend ben ik om half 10 wakker geworden, belachelijk vroeg natuurlijk als je pas om 3 uur in je bed lag. En al helemaal als je bedenkt dat ik een notoire uitslaper ben en 10 uur slaap op een dag normale nachtrust voor me is.
Nu zit ik achter de pc en moet ik nog 2,5 pagina aan mijn paper breien. Eigenlijk moet ik heel hysterisch gaan schreeuwen als vrouwen bij oprah en door mijn kamer heen dansen. Toch blijf ik heel rustig.
Hoe anders was dat toen ik naar Kaapstad vloog -hoewel ik toen op de 12 uur lang durende bijna helemaal niet heb geslapen- Bomvol energie stapte ik het vliegtuig uit de zon in. Bijna springend stond ik bij de bagageband waar mijn knal gele koffer maar op zich liet wachten. Toen hij eindelijk op het karretje lag wilde ik gaan rennen, maar ik bleef kalm. Die twee minuten lopen van de bagageband naar de schuifdeuren zijn misschien wel de meest euforische momenten geweest in mijn leven. De wetenschap dat je binnen nu en een paar ogenblikken je lief weer gaat zien maakt dat je bijna wilt huilen van geluk. En toen was hij daar, langer en mooier dan ik me hem kon herinneren.
Vanavond sta ik aan de andere kant. Deuren zullen open en dicht schuiven, allerlei mensen zullen er uit komen en mijn hart zal iedere keer een sprongetje maken. Hoe zenuwslopend en slecht voor de bloeddruk het ook zal zijn, ik kan niet wachten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Hoe was het??? En kan je nog zitten na deze week? ;)
Gelukkig wel hoor ;-) . Het gaat verder prima, we zitten al weer helemaal in het ritme van te lang slapen, te veel hangen, te veel eten en te veel rotzooi maken. ALs vanouds dus :-)
Een reactie posten