Natuurlijk is sneeuw mooi, vooral in zo'n vieze omgeving als deze. Stukje bij beetje legt de sneeuw zijn eigen karakteristieke deken neer. Een deken die ieder oppervlakte bedekt, zonder gezeur of eisen. Zolang het oppervlakte maar bloot naar de hemel staart.
Het vergt wat geduld maar het resultaat is er dan ook naar. De wereld wordt weer een schoonheid.
Een cadeautje van de natuur om zichzelf weer eens op te poetsen.
Maar het is niet opgewassen tegen ons geweld. De sneeuw blijkt een illusie, slechts een laagje glinstering op de vieze aarde.
Als het eenmaal weg is - en dat gebeurt toch atijd sneller dan gedacht- krijgen we de fouten gewoon weer open en bloot voorgeschoteld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten