Een ander beeld dan ik gewend ben verscheen, toen ik gisterochtend mijn ogen open deed. Mijn plafond draaide voor mijn ogen en snel deed ik ze weer dicht. Hopelijk zou het weg gaan. Dat deed het alleen niet en ik ben de halve dag ziek geweest. Ik kon wel opstaan en eten, maar niet van harte. De zoveelste nare bijkomstigheid van vrouw-zijn, naast die hysterische uitbraken van emotie eerder deze week...
Ik ben een chemisch fabriekje, wat er in gaat komt er anders uit. De formules en processen zijn onbekend en zitten goed opgeborgen, voor mij ook een raadsel.
Toch, iedere maand, vind hetzelfde plaats -als ik het toe laat tenminste- doet mijn lichaan wat ik wil en toch weer niet.
Het doet me pijn en toch heb ik het nodig. Want de golven van mijzelf zijn niet waard bereden te worden, als ze niet heftig zijn. Een unieke storm, dat ben ik.
Helaas moet ik haar bedaren, want leven ermee kan bijna niet.
De fratsen van mijn brein als drug.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten